วิทย์  วิศทเวทย์.  (2549).  “ชีวิตที่ดี”  วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย  1 : 2 – 21.

ชีวิตที่ดีนั้นมีมากมายหลายความเห็น  แต่พอจะจัดกลุ่มได้เป็น 6 กลุ่ม  หนึ่ง ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่มีความสุขสบาย  กลุ่มนี้เห็นว่ามนุษย์ไม่เคยต้องการอะไรนอกจากความสุขสบาย   สอง   ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ได้ประกอบวีรกรรม เอาชนะอุปสรรค์ สร้างสรรค์สิ่งยิ่งใหญ่  และภูมิใจในความสำเร็จของตน  สาม ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ได้ทำตามความรู้สึก ได้แสดงอัตลักษณ์ของตัว  สี่  ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ได้ดื่มด่ำในสัจธรรมด้วยปัญญา  ปัญญาเป็นสิ่งที่แยกมนุษย์ออกจากสัตว์  ห้า  ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่มีความสงบในจิตใจ หลุดพ้นจากปัญหาและความทุกข์ยากของโลกภายนอก  หก  ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่เป็นคนดี มีศีลธรรม แม้การเป็นคนดีบางทีอาจต้องเจ็บปวดแม้ความจริงทั้งหกกลุ่มนี้จะต่างกัน  แต่ก็มีบางอย่างเหมือนกันคือ  เชื่อว่ามนุษย์มีศักยภาพบางอย่างในตัว  ชีวิตที่ดีคือการพัฒนาศักยภาพนี้ให้ถึงขีดสุด

Wisadavet, Wit.  (2006).  “Good Lives”   Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 : 2 – 21.  

There are many views on what a good life is. They could, however, be put into 6 groups. The first group believes that happiness (and pleasure) is the best thing in life. People never desire anything except happiness. The second believes that a heroic life is the best. To overcome hardship, to create great things, and to be proud of oneself  are meanings of good life. The third teaches that living according to one’s feeling is essential to good life. The fourth believes that intellectual activities are the best thing in life. The fifth teaches that inner peace and freedom from conflict in the external world is the best thing in life. The sixth says that a moral life is a good life.
Though the six views are different, they have something in common. All of them believe that men have some potential and to  actualize these potential as much as possible is the best thing in life.

สิริเพ็ญ พิริยจิตรกรกิจ. (2549).  “เทคโนโลยีอาหารกับคุณค่าในบริบทสังคมไทย”  วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย  1 : 22 - 39.

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีอาหารกับระบบคุณค่าโดยพิจารณาบริบทของสังคมไทยเป็นหลัก   โดยงานวิจัยนี้ได้อาศัยผลงานเรื่อง พุทธศาสนาในฐานะเป็นรากฐานของวิทยาศาสตร์  ของท่านเจ้าคุณอาจารย์พระธรรมปิฎก  และบทความเรื่อง Values in the Age of Science and Technology ของอาจารย์มารค ตามไท เพื่อสร้างข้อถกเถียง  ซึ่งพบว่าเราไม่อาจพิจารณาเทคโนโลยีโดยแยกออกจากบริบททางสังคม  ตัวการสำคัญที่ทำให้มีปัญหาที่เกิดจากเทคโนโลยีน่าจะได้แก่ความจำกัดของความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของเราร่วมกับความซับซ้อนของระบบคุณค่าของสังคมนั้นๆ  และการที่ประชาธิปไตยอาจจะเงื่อนไขที่เอื้อต่อผู้คนในสังคมเทคโนโลยีที่จะมองเห็นทางเลือกคุณค่าที่เป็นไปได้ต่างๆ สามารถใช้เป็นเหตุผลสนับสนุนประชาธิปไตยได้

Piriyachittakornkit, Siriphen. (2006).  “Food Technology and Values in the Context of the Thai Society”
Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 :  22 – 39 

This research aims at analyzing the relationship between food technology changes and system of values in  the context of the Thai society. Two major works, the Venerable Phra Dhammapitaka’s Buddhism as the Foundation of Science and Professor Mark Tamthai’s Values in the Age of Science and Technology, are discussed. It is found that we cannot account for technology outside its social context; the major cause of the technological problems would be the limit of our knowledge of nature and the complexity of the system of values in society ; and democracy could be justified by the reason that democracy would be an available condition for people in a technological society to find their possible options of values.

Tamthai, Mark. (2006). “The Nature of Explications”  Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 : 40 – 55.

แม้ว่ามโนทัศน์ของ การสร้างความกระจ่าง (explication) จะเป็นมโนทัศน์ที่นักปรัชญาใช้กันอย่างกว้างขวาง  แต่มโนทัศน์นี้ก็ยังไม่ได้รับการศึกษาเท่าที่ควร    เหตุหนึ่งอาจจะมาจากนักปรัชญาส่วนใหญ่คิดว่าเข้าใจมโนทัศน์นี้ดีแล้ว   แต่ในเมื่อข้อถกเถียงในปรัชญาหลายเรื่องวางอยู่บนความเห็นต่างว่าข้อเสนอใดเป็น การสร้างความกระจ่าง ที่ดีกว่า (หรือ “ถูกกว่า”) สำหรับมโนทัศน์ที่กำลังศึกษาอยู่      ถ้าทั้งสองฝ่ายเข้าใจเกี่ยวกับ การสร้างความกระจ่าง ต่างกัน  ก็จะหาข้อตกลงร่วมกันไม่ได้   หรือมิฉะนั้นก็จะลงเอยที่จุดซึ่งดูเหมือนจะเป็นความน่าละอายของปรัชญา  นั่นคือ การยอมรับว่าเห็นต่างกัน    อีกเหตุหนึ่งที่การศึกษาเรื่องนี้ไม่ได้รับความสนใจอาจเป็นเพราะในยุคนี้การสนใจเรื่อง การสร้างความกระจ่าง เป็นกิจกรรมของปรัชญาในอดีตและไม่เป็นที่นิยมของงานทางปรัชญาในปัจจุบัน    แม้ว่าวงการปรัชญาจะได้รับบทเรียนในเรื่องข้อเสียหายของการไปจำกัดงานปรัชญาให้อยู่กับเรื่องการให้ความหมายต่างๆมากไปจนสูญเสียความคิดที่สำคัญหลายประเด็น     ความชัดเจนของข้อเสนอต่างๆในปรัชญาก็ยังคงเป็นเป้าหมายในภาพรวมที่มีความสำคัญและ การสร้างความกระจ่าง ก็เป็นความพยายามของปรัชญาที่จะไปให้ถึงเป้าหมายนี้

บทความนี้จะศึกษากิจกรรมที่เราทำขณะที่เรากำลังพยายาม สร้างความกระจ่าง ให้กับมโนทัศน์ใดมโนทัศน์หนึ่ง  แนวทางหนึ่งที่ใช้สำหรับหาลักษณะของกิจกรรมนี้ก็คือ การเห็นพ้องกันในวงการปรัชญาว่ากิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมที่สำคัญกิจกรรมหนึ่งของปรัชญา 

                           

Tamthai, Mark. (2006). “The Nature of Explications”  Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 : 40 – 55.
ABSTRACT
The notion of explication, though used extensively by many philosophers, has never really been analyzed to the degree it deserves. One reason for this is probably that most philosophers feel that they already have an adequate understanding of this concept. But since many of the disagreements or discussions which take place in philosophy revolve around arguments as to whether this or that proposal is a better (or is the ‘correct’) explication of a particular concept, if the two parties involved do not understand the notion of an explication in the exact same way, even if each has a fairly clear idea of what is meant by an explication, then this dispute could either drag on forever or maybe even end up in what seems to be a great embarrassment of philosophy, namely, a somewhat casual agreement to disagree. Another reason for the lack of analyses of this concept, especially at the present time, could be that the concern with clarification in philosophy seems to be a legacy of the past and has lost favor in today’s philosophical work. Though we have learned that too much emphasis on clarity can result in philosophy losing out on many important ideas, clarity still remains an important objective of philosophy as a whole, and explications are the attempts of philosophy to work towards this.
In this paper we will examine the activity we envision ourselves engaged in when we are attempting to explicate a particular concept. One of the guidelines that we shall follow in the attempt to characterize this activity is that it should result in the kind of characterization that allows for agreement among most philosophers that the explication of concepts is an important task for philosophy to carry out.

Thiéry Michel. (2006).The Bayesian Network and Heidegger's Existential Hermeneutical Phenomenology, Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 : 56 – 71.

เฟรดเบิร์ก (Freydberg 2002) วิพากษ์สภาพการณ์ที่ไร้ข้อเขียนที่อาศัยปรากฏการณ์วิทยาเพื่อเชื่อมโยงเข้ากับวิทยาศาสตร์เชิงคณิตศาสตร์โดยเฉพาะและเชื่อมโยงเข้ากับวิทยาศาสตร์ธรรมชาติโดยทั่วไปด้วย   เฟรดเบิร์กได้สำรวจแนวทางต่างๆที่จะทำให้การเชื่อมโยงดังกล่าวบังเกิดผล   เบลูเส็ค (Belousek 1998) ได้สะท้อนให้เห็นความเชื่อมโยงดังกล่าวโดยการนำเสนอโครงร่างของการอธิบายเบื้องต้นในการปรับทฤษฎีจากมุมมองของปรากฏการณ์วิทยา  อย่างไรก็ตาม เบลูเส็คเห็นว่าการอธิบายต้องเสนอรายละเอียดของการที่หลักฐานจะพิสูจน์ว่าทฤษฎีเป็นเท็จว่ามีลักษณะอย่างไรด้วย  ดังนั้นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าว  บทความนี้จะแสดงให้เห็นว่า ความคิดเรื่องขณะสำคัญ (essential moments) ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงโครงสร้างของวิถีทางของความจริง (alètheuein)  นั้นเชื่อมโยงได้ด้วยการพิจารณาจากโครงสร้างของโครงข่ายแบบเบส์ (Bayesian network) ดังนั้นตามแนวทางนี้   ทฤษฎีของเบส์ว่าด้วยการสนับสนุนทฤษฎีจากหลักฐานนั้นเป็นวิธีการที่เหมาะสมอย่างยิ่งในมุมมองของการวิเคราะห์แบบปรากฏการณ์วิทยาเชิงอัตถิภาวะ

Thiéry Michel. (2006).The Bayesian Network and Heidegger's Existential Hermeneutical Phenomenology, Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand  1 : 56 – 71.

Freydberg (2002) deplores the absence of essays dealing with a possible engagement of phenomenology with mathematical natural science in particular and science in general. He explores the lines along which this engagement could be fecund and, thereupon, echoes Belousek (1998), who outlined a preliminary account of theory modification from a phenomenological point of view. However, in Belousek's words, one is still in need of a detailed account of the setting to work of falsifying evidence within a theory. Toward this end, the present note intends to show that the essential moments, constitutive of the structure of a Bayesian network, are the essential moments of the structure of the various modes of alètheuein. As such, Bayes's theory of confirmation may be viewed as a privileged method of the existential phenomenological analysis.