บทคัดย่อ/ Abstract

อู่ทอง โฆวินทะ. (2550).  “ความมหัศจรรย์ที่กลายเป็นฝัน (ร้าย) ของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี”  แปลโดย ศุภมิตร  เขมาลีลากุล  แปลจาก  “The Seeming Wonder of Science and Technology” in Philip Cam, Mark Tamthai and Akira Tachikawa (eds.), (2001). Science and Human Values in Asia Today  (Korean National Commission for UNESCO).  วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย   2: 91- 105.   

ในบทความนี้ ข้าพเจ้าจะพิเคราะห์ผลกระทบของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ครอบงำและควบคุมการรับรู้ของเรา ตลอดจนวิถีชีวิตและค่านิยมต่างๆ ข้าพเจ้าจะพิจารณาประเด็นเหล่านี้ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น โดยพิเคราะห์จากบริบททางวัฒนธรรมเอเชีย ข้าพเจ้ากำลังกล่าวถึงประเด็นที่ว่า ความเร่งรีบตลอดจนประสิทธิผลกำลังกลายเป็นแบบอย่างของการดำเนินชีวิตของเราอย่างไร   ความเร่งรีบและประสิทธิผลไม่เพียงแต่หล่อหลอมค่านิยมของเรา  แต่ยังกลายเป็นค่านิยมที่สำคัญของเราด้วย   ปัจจัยทั้งสองนอกจากจะเปลี่ยนแนวคิดในเรื่องของเวลาของเราแล้ว ยังเปลี่ยนวิถีการดำรงชีวิตในโลกนี้ ตลอดจนการเรียนรู้ ความสัมพันธ์กับผู้คน สิ่งแวดล้อมและตัวเราเองอีกด้วย ประเด็นของบทความนี้มิใช่เป็นการวิพากษ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หากเป็นการพิเคราะห์ถึงผลที่วิทยาศาสตร์ทำให้เกิดคำถามและปัญหาทางจริยศาสตร์และค่านิยมของเรา

Kovindha, Utong. (2007).  “The Seeming Wonder of Science and Technology” Translated by  Supamit Kemaleelakul  ( Its English version is in Philip Cam, Mark Tamthai and Akira Tachikawa (eds.) (2001). Science and Human Values in Asia Today  (Korean National Commission for UNESCO). Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand   2: 91- 105.   

In this paper I would like to pause and take a look at the effects of science and technology that dominate and regulate our perceptions, our lives, and our values; and I would like to see these questions clearly against the backdrop of the Asian culture context. I am speaking here of how speed and efficiency have come to be the models for the way we run our businesses, our lives; how speed and efficiency not only shape but have become our leading values today. They do not only alter our concept of time but our way of being in the world, our learning as well as our relationships with others, our environment and ourselves. In other words, the focus of my paper is not on a critique of science and technology per se but on the way their effects pose questions and problems for our ethics and our values.

ไพลิน ปิ่นสำอางค์. (2550).  “ ‘วัลคัน’ มีความหมายหรือไม่”, วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย 2: 164-196.

ชื่อที่ไม่มีสิ่งรองรับ เช่น “วัลคัน” เป็นชื่อที่มีความหมาย  ทฤษฏีความหมายแบบเฟรเก้ใหม่ของกาเร็ท อีวานส์ มีสมมติฐานว่าค่าทางอรรถศาสตร์ของชื่อเฉพาะไม่ใช่วัตถุที่ชื่อบ่งถึง แต่ค่าทางอรรถศาสตร์คือเงื่อนไขความจริงของประโยคที่ประกอบด้วยชื่อนั้น  อีวานส์รวมมโนทัศน์เรื่อง  อรรถสารของเฟรเก้กับความคิดเรื่องคำเอกพจน์ของรัสเซลล์เข้าด้วยกันเพื่ออธิบายค่าทางอรรถศาสตร์ของชื่อที่ไม่มีสิ่งรองรับ  และยังเสนอว่าชื่อที่ไม่มีสิ่งรองรับเป็นชื่อเชิงบรรยายรูปแบบหนึ่ง  การมีความหมายของชื่อประเภทดังกล่าวขึ้นอยู่กับความสามารถในการให้เงื่อนไขความจริงแก่ประโยคที่ประกอบด้วยชื่อนั้น  ทัศนะของอีวานส์จึงอธิบายได้ทั้งประเด็นทางอรรถศาสตร์และประเด็นทางญาณวิทยาเกี่ยวกับการรู้ความหมาย  นอกจากนี้ยังสามารถอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างภาษา ความคิด และโลก ในกรณีของชื่อที่ไม่มีสิ่งรองรับได้อย่างครบถ้วน

Pinsum-ang, Pailin. (2007). “Does ‘Vulcan’ have Meaning ?”, Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand 2: 164-196.

According to Gareth Evans’s Neo-Fregean theory of meaning, empty names, e.g. “Vulcan”, have meaning. The assumption of this theory is that semantic value of a proper name is not its reference but the truth condition of a sentence containing such name. Evans adopts a conception of Fregean sense and Russellian notion of singular term in order to account for the semantic value of empty names. He suggests that empty names can be treated as descriptive names, the meaning of which depends on the contribution of truth condition for a sentence containing such names. Therefore, Evans’s view provides a semantic and epistemic account for knowing the meaning. In addition his view on empty names can be appropriated to account for the tripartite relation of language, thought and the world.

พุฒวิทย์ บุนนาค. (2550).  “ทางที่ควรเลือกในเทคโนโลยีนิวเคลียร์”, วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย 2: 106-163.

บทความนี้จะพิจารณาปัญหาทางญาณวิทยาและจริยศาสตร์ของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีนิวเคลียร์ ในด้านการแพทย์ การฉายรังสีอาหาร และด้านพลังงาน  โดยมีกรอบความเข้าใจอยู่ที่การมองเห็นความสัมพันธ์ระหว่างความรู้และความรับผิดชอบ และระหว่างความเป็นไปได้ต่างๆ ในทางเทคนิคกับการร่วมกันกำหนดกติกา  บทความพยายามจะชี้ให้เห็นข้อจำกัดของความรู้ทางเทคนิคเกี่ยวกับผลกระทบในทางลบจากเทคโนโลยีนิวเคลียร์ อันเป็นเหตุผลให้เราต้องร่วมกันสร้างกติกาในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีนิวเคลียร์ด้านการแพทย์ที่คำนึงถึงความรับผิดชอบของบุคคลต่อสิ่งแวดล้อม  กติกาของการฉายรังสีอาหารที่คำนึงถึงสิทธิและเสรีภาพของผู้บริโภค  และกติกาในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีนิวเคลียร์ในด้านพลังงานที่คำนึงถึง ความยุติธรรมในการกระจายความเสี่ยง ความยินยอมพร้อมใจในการรับความเสี่ยง และการชดเชยความเสี่ยงอย่างเป็นธรรม 

Puttawit Bunnag. (2007). “Moral Directions of Nuclear Technology”, Journal of the Philosophy and Religion Society of Thailand 2: 106-163.

This paper presents the epistemological and ethical examination of nuclear technology in three main fields of application: nuclear medicine, food irradiation, and nuclear energy.  Basing its framework on the understanding that our technological knowledge implies some certain degree of our responsibilities for laying down proper rules to regulate technologies, the paper suggests directions for individuals to choose their medical curing methods with care to nature.  It urges the government to regulate the food irradiation technology through taking the rights and freedom of the consumers as its main constraint.  The paper also suggests that we need to consider the issues of risk distribution, people’s consent, and risk compensation as the essential elements in any initiation and implementation of nuclear energy policies.